internetboekhandel.nl
buttons Home pagina Kassa pagina, Winkelwagentje Contact info Email ons
leeg Home pagina Kassa pagina, Winkelwagentje Contact info Email ons Home pagina Rijks
rijks
Rijks Home pagina Home pagina Kassa pagina, Winkelwagentje Contact info Email ons Besteller 60
 
Nederlands Buitenlands   Alles  Titel  Auteur  ISBN        
Literatuur: Proza, romans, verhalen
Literaire roman.novelle
Bij u in huis op: zaterdag
Bestel vóór: 23:15


Yvon Muskita

Snijden & stikken

het verhaal van kleermaker Boeng

€ 15.00

Een oude Molukse kleermaker heeft zo zijn gedachten over de tweede generatie in de Molukse gemeenschap in Nederland.

Recensie:
Boek over Molukse gemeenschap. De kleermaker van Ambon
Jill Stolk Den Haag Centraal 29-02-2008
'¿Snijden&stikken¿ lijkt een dreiging uitstralende titel, maar het gaat hier om de handelingen van een kleermaker die zijn vak uitoefent. Auteur Yvon Muskita (1958) laat haar lezers de geschiedenis van de Molukse gemeenschap in Nederland beleven door de vertelling van kleermaker Boeng. Boeng hoort bij de groep van bijna 4000, vooral Zuid-Molukse, KNIL-militairen, die in 1951 naar Nederland komt voor een tijdelijk verblijf. Na een ¿afkoelingsperiode¿ (het Indonesische leger wil immers een eenheidsstaat, maar wie weet keert het tij) zullen de militairen en hun gezinnen, zo¿n 12.500 personen, weer naar de Zuid-Molukken terugkeren. Daar zullen zij de ingezetenen zijn van de Republik Maluku Selatan (R.M.S.), de Republiek der Zuid-Molukken, een in 1950 op Ambon uitgeroepen staat. Deze subdeelstaat, de R.M.S, ondergaat op 28 september 1950 een invasie van het Indonesische leger en begin november valt de hoofdstad Ambon. Boeng is de zoon van een Ambonese sergeant der tweede klasse infanterie. ¿Een kleine man die door dik en dun achter het koningshuis stond¿. Later is Boengs vader een teleurgesteld militair. De ouders van Boeng overleven de Pacific-oorlog niet. Boeng, net dertig, besluit met de groep militairen mee naar Nederland te gaan, maar de twijfel blijft aan zijn besluit knagen. Wie zijn de medereizigers van Boeng? Wie zijn die Molukse militairen, zo trouw aan het koningshuis? Op de boot naar Nederland leert Boeng oom Empeng kennen, glimmend in zijn militaire tenue, net nieuw gekregen in Port Said. Oom Empeng spreekt maar een paar woorden Nederlands. Straks, in Rotterdam, verwacht oom verwelkomd te worden door zijn Juliana en hij zal grootse dingen bij de landmacht gaan verrichten. Helaas, direct na de ontscheping, op de winderige kade, wordt oom Empeng en de andere militairen het ontslag uit het leger voorgelezen. Ochtendappèl De mannen, vrouwen, kinderen en bejaarden worden naar een dennenbos vervoerd waar barakken voor hen klaarstaan. Wat heeft het leven in ¿het woonoord¿ te bieden aan soldaten die altijd klaar stonden om uit te rukken? Valt er eer te behalen? Er is een ochtendappèl en er zijn militaire oefeningen, maar er is nog een zee van tijd over. Oom Empeng wordt met de dag rustelozer. Boeng ergert zich aan het marcheren van oom Empeng langs zijn deur. Het marcheren wordt echter sloffen, met lange halen zich voortslepen, naarmate de tijd verstrijkt. Niemand gaat terug naar de R.M.S. Ja, een enkeling gaat veel later terug naar Ambon, om daar uit te vinden dat er in Indonesië geen werk is voor een Ambonees! Veel gezinnen vertrekken naar Canada. Werk? In de barakkentijd hebben de beroepsmilitairen een haak en rotancursus gevolgd, als voorbereiding op hun werkzame leven in de toekomst, niet in Nederland. De barakken worden ingewisseld voor een Ambonese wijk. Tussen de Hollanders wonen. Wie had dat ooit gedacht. Borrels Boeng, de verteller van 75, door een vreemde ziekte geveld, is stervende. De bekenden uit de gemeenschap trekken aan zijn geestesoog voorbij. Oetje, de sambalmaakster, de kakelende, die borrels achterover slaat tot ze erbij neervalt. Do, de verwende vrouw die goed Nederlands spreekt en als eerste een goed betaalde baan krijgt. Do¿s moeder Omi, die dag en nacht in de keuken staat. Do¿s dochter Myra, voor wie Boeng een mooie, geheime liefde koestert. Oom Sem, die tussen zijn aquaria leeft en tegen de vissen praat. Het kind Benjamin dat verdrinkt in de poel tussen de waterlelies. Boeng kleedt de gemeenschap. Stoffen uitzoeken, snijden en stikken. Hij heeft het altijd druk. Boeng herinnert zich de uitstapjes, georganiseerd door ¿de stichting¿. Een feest in een andere wijk. Een dagje met de bus naar de Scheveningse pier, waar de kinderen met hun zondagse kleding het strand niet op mogen en Omi sprakeloos naar de zee kijkt die ze vijftien jaar geleden voor het laatst zag, op weg naar Nederland. De maandag na die zondag werken de vrouwen weer op de chocoladefabriek en de mannen op het industrieterrein. Zondagnacht vertrekken er al mannen naar de Limburgse mijnen. Heimwee Het is alsof Muskita je bij de hand neemt en meevoert door een circus, een rariteitenkabinet, een museum. Misschien doet het verhaal ouderwets aan, omdat het inmiddels 2008 is en alle Molukse mensen inmiddels zijn opgegaan in een individueler bestaan. Tegelijkertijd wordt er een soort heimwee aangewakkerd naar tijden die niet eens zover achter ons liggen. En dan is er het besef dat deze auteur zo trefzeker, zonder enige zwaarte in haar proza, verhalen van mensen die alle hoeken van het leven hebben gezien, binnen het bereik van de lezer kan brengen. Wie goed op de gebeurtenissen let, weet dat er sprake is van dreiging in dit werk. Alleen vlindert Muskita je als het ware door de stof, ze tovert je door de gebeurtenissen heen en je mag als lezer zelf kiezen of je je door het gewicht van de dingen laat raken. '

Extra informatie: 
Paperback / softback
168 pagina's
Februari 2008
233 gram
200 x 125 x 15 mm
Uitgeverij In de Knipscheer nl
Achterkant:
Bekijk de achterkant

Bij u in huis op: zaterdag
Bestel vóór: 23:15


Zoek (mogelijk) gerelateerde uitgaven op sleutelwoord: