internetboekhandel.nl
buttons Home pagina Kassa pagina, Winkelwagentje Contact info Email ons
leeg Home pagina Kassa pagina, Winkelwagentje Contact info Email ons Home pagina rijks
boekenweek
rijks Home pagina Home pagina Kassa pagina, Winkelwagentje Contact info Email ons Besteller 60
 
Nederlands Buitenlands   Alles  Titel  Auteur  ISBN        
Poëzie
Cadeauboeken algemeen
Bij u in huis op: woensdag
Bestel vóór: 23:15


Rico Hop

Hier is de post!

50 verrassende, verdrietige, vrolijke en bizarre postbode-verhalen

€ 9.95

Songtekst-schrijver Rico Hop besloot, om zijn geld te verdienen, als postbezorger te gaan werken. Al snel viel hem op dat je van alles meemaakt als je van huis tot huis gaat met brieven en pakketjes. Wat zouden zijn collega`s - die soms al 40 jaar postbode zijn - allemaal niet hebben meegemaakt?
Hop besloot op zoek te gaan naar de verhalen uit het geheugen van duizenden postbodes en postbezorgers door het hele land. Maandenlang belde hij op, ging hij langs, luisterde naar bijzondere anekdotes en noteerde hij wat hij hoorde. De vijftig beste postbodeverhalen zijn nu gebundeld in een boek.
Hier is de post! neemt de lezer mee in de wereld van de postbode, die als vaste waarde in een turbulente maatschappij vaak méér blijkt te zijn dan zo maar iemand die de post aflevert.

Uit Hier is de post!
De vrouw die in de greppel lag
De man die de wereld over fietste
De auto die over het water vloog
Het bijzonder taaie broodje
Het dubbeltje dat geen geluk bracht

Rico Hop (Ridderkerk, 1981) debuteert met dit boek bij Better Life Publishers.

Recensie:
"Wij zien altijd alles"
Marie-Thérèse Roosendaal De Telegraaf 24-05-2014
'De Telegraaf over Hier is de post!: `Gouden greep` - `Juweeltjes` Of hij nou een postbezorgende schrijver of een schrijvende postbode is, is niet helder. De balans slaat nog niet door. Maar het eerste boek van Rico Hop is uit: Hier is de post. Vijftig verhalen over de wederwaardigheden van zijn collega`s. `Wij weten alles van onze wijk.` MARIE-THÉRÈSE ROOSENDAAL Postbode werd Rico Hop. De drieste beslissing om te stoppen met zijn baan in de logistiek pakte dubbelgoed voor hem uit. `Dat werk zag ik me niet doen tot mijn 67ste én ik wilde gaan doen wat ik het liefste doe: schrijven. Gelukkig kon mijn vriendin erin mee gaan, want het betekent krap leven, financieel zijn we een tandje achteruit gegaan.` Natuurlijk moest er wel brood op de plank komen voor de tekst- , liedjes- en kinderboekenschrijver uit Slikkerveer, en een kleine twee jaar geleden kreeg hij een parttimebaan als bezorger van post.nl. Een gouden greep, want juist dit vak was de inspiratie voor zijn debuutboek. In `Hier is de post`, dat net uit is, tekent Rico Hop romantische, hilarische, verdrietige, lieve, ontroerende, alledaagse en pikante postbodeavonturen op. Allemaal waar gebeurd. Ook de 33-jarige schrijver spreekt nog van postbode: `Ook al heet het al weer jaren bezorger, maar dat wil er gewoon niet in, bij niemand. Maar het verschil met vroeger is groot. De ouderwetse postbode, in een uniform met gouden knopen en met een grijze platte pet op, was een man van aanzien. Nu is post bezorgen een bijverdienste voor huisvrouwen, in een shirt dat weinig respect afdwingt. Vooroordelen te over. Sneu vond een vrouw het, zo`n voorovergebogen man, zwoegend met die zware tassen. Zo kon je toch niet gezien worden. Tot zij zelf het, gedwongen door zwaar economisch tij, moest gaan doen. Toen werd ze razend enthousiast.` Dat is Rico Hop ook, al praat hij in de stromende regen wel even anders: `Het gevecht tegen de elementen is er altijd. Toen ik net begon, was het dagen lang dertig graden. Als je dan met een pak steeds zwaarder wordende folders rondzeult... Maar het is een geweldig beroep. Die oude postboderomantiek bestaat nog. Ik ben buiten, zit lekker op de fiets, maak eens een praatje, zwaai naar het oude mannetje achter het raam. En ik kan lekker observeren, daar hou ik van.` Wandelend van brievenbus naar brievenbus, kunnen zijn gedachten zo maar ineens op hol slaan of linksaf afdwalen. Dagdromen is prachtig voor een schrijver. `Mooie zinnen noteer ik snel in mijn smartphone, anders vliegen ze zo weer weg. Het is de ingeving, het moment. En zie ik een vakantiekaart uit Thailand, het strand, de zee, dan bèn ik daar...` Niet dat hij nou alleen maar afwezig en zombieachtig ronddwaalt. Rico Hop is ook de ogen en de oren van zijn buurt. Zo begon dit boek voor hem, in zijn ochtendwijk in Slikkerveer. `Ik was nog geen twee maanden postbode of ik zag een oude dame struikelen. Plat op haar gezicht. Hoe ze viel, gestrekt voorover, had iets slapsticks-achtigs, al was het natuurlijk helemaal niet leuk. Ze had een wond boven haar wenkbrauw en een bloedneus. En ze was heel bezorgd dat het bloed op haar mooie jurk terecht zou komen. Met een oud, krakend stemmetje vertelde ze dat ze net voor het eerst weer buiten kwam na het overlijden van haar man. Ik ben met haar mee gegaan naar de dokterspost. Ze was me zo dankbaar, nog steeds zwaait ze naar me. Wat later viel een man op zijn rug en bleef als een schildpad op zijn rug spartelen. En er waren de alledaagse dingen. De poes die altijd komt bedelen als ik mijn boterham eet, en dan krijgt ze ook altijd een stukje worst. Vijf grauwgrijze, lelijke kuikens die ik zag opgroeien tot prachtige witte zwanen. Die stonden ineens ook voor me toen ik mijn brood pakte. Dreigend. Gooide ik ze maar snel een stukje toe en maakte me uit de voeten...` Die gebeurtenissen deden Rico Hop beseffen dat hij bovenop een goudmijn zat. `Postbodes maken heel veel mee. Heel kleine, doodgewone dingen, en heel merkwaardige. Via ons interne internet heb ik oproepen gedaan, en ik heb contact gezocht met mannen en vrouwen die er veertig dienstjaren op hadden zitten. Hun verhalen heb ik opgetekend.` De vijftig beste staan in zijn boek: `En een tweede deel zit er zeker in.` Juweeltjes zijn het. Over de postbode die iemand dood voor het raam ziet zitten, over woonwagenbewoners die net eh... bezig zijn als de post met een pakketje komt. Over de bezorger die voor vijf adressen door de Biesbosch vaart, honden uitlaat, en onderweg carnavalsnummers verzint. Over de wulpse dame die elke postbode ontvangt in niet meer dan een duster en deze prompt van haar schouders laat glijden. Over het literaire reisverslag op een serie wekelijkse ansichtkaarten. Over de postdirecteur die vertelt hoe hij ooit als postbode een grap uithaalde met zijn meerdere. `Van deur tot deur gaan postbodes, onwillekeurig kijk je ook naar binnen, net als de glazenwasser. Al zie ik de bewoners nooit, ik zie toch veel. En niet alles is wat het lijkt. Bezorg ik drie verkeersboetes in een week, dan denk ik dat die mensen aso`s zijn. Blijkt dat later toch mee te vallen. Op Google Earth kun je alles live zien, waar iemand woont of loopt. Een postbode is een levende Google, hij kent alle straatstenen en stoeptegels. Hij ziet het als er iets mis is.` `Ouderen kijken echt naar ons uit, ze zijn in voor een praatje. Over het weer gaat dat dan meestal. Als het zo warm is vragen ze of ik een glaasje fris wil. En ik krijg ook wel eens een ijsje, een Raketje. Lief, toch! En altijd vragen ze: postbode, er zit toch geen blauwe envelop bij? Dan lach ik maar wat en maak mijn vaste grapje terug: nee, maar ik heb wel een boete voor u. Oude mensen vragen altijd of ik de 100.000 kom brengen. Dat is iets van vroeger, ik kan me er niks bij voorstellen. In de hal van het zorghuis dringen ze om me heen als ik de post verdeel: En ik, is er wat voor mij bij? Schrijnend is dat. Met kerst en verjaardagen gaat het wel, dan zijn er veel kaarten. Handgeschreven brieven zie ik maar zelden.` `Eén mannetje is altijd in de war met zijn sleutelbos. Staat -ie met een veel te grote sleutel bij dat slotje van het postbusje te hannesen, terwijl ik zo zie dat-ie niet kan passen. Dan help ik hem even. Maar bij de deur is-ie dan even later weer de volgende sleutel aan het zoeken.` Het gaat ook wel eens mis: `Fietste ik op de stoep, fout, reed ik een klein meisje aan dat tussen twee auto`s door kwam aanstormen. Ik zat fout. Broek kapot, gelukkig niet erger. Ik voelde me heel schuldig, later ben ik langs geweest met een bloemetje. Nu zwaait haar moeder naar me.` De verhalen liggen dichtbij: `Een collega kwam aanlopen met een zak vol eten. `Wat heb jij daar nou?` vroeg ik. `Spareribs`, zuchtte ze. De Egyptische eigenaar van een shoarmatent was smoorverliefd op haar. Hij gaf haar steeds eten mee. Met de auto achtervolgde hij haar zelfs op haar rondje door de wijk. Zijn aanbidding bekoelde pas een beetje toen zij heel expliciet zei dat ze niets voor hem voelde.` Haar verhaal staat uitgebreid in het boek. En ook eentje die al algemeen bekend is. `De beelden staan op Youtube!` Het gaat om de postbode van Valkenburg, Edwin Houten. Onderaan de Cauberg stapt hij elke dag op een gewone damesfiets zonder versnellingen en met twee zware postzakken. Zonder doping beklimt hij die zware helling fluitend. Op een dag, in 2001, fietst er een ploeg wielrenners, de berg op. NOS-camerawagen in het wiel. Profwielrenner Michael Boogerd passeert de postbode. Op zíjn Cauberg, dát laat Edwin niet op zich zitten. Hij fietst de kampioen eruit, rechtop achter het stuur. Dat is de trots van de postbode. '

Extra informatie: 
Paperback / softback
168 pagina's
Met illustraties
Mei 2014
192 gram
200 x 125 x 14 mm
Better Life Publishers
Achterkant:
Bekijk de achterkant

Bij u in huis op: woensdag
Bestel vóór: 23:15